دعاهای قرآنی - ۶

<>

رَبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِیاً یُنَادِى لِلاِْیمَـنِ أَنْ ءَامِنُوا بِرَبِّکُمْ فَأَمَنَّا رَبَّنَافَاغْفِرْلَنَا ذُنُوبَنَا وَکَفِّرْ عَنَّا سَیِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الاَْبْرَارِ

پروردگارا! ما صداى منادى(تو)را شنیدیم که به ایمان دعوت مى کرد که:«به پروردگار خود ایمان بیاورید» و ما ایمان آوردیم پروردگارا! گناهان ما را ببخش و بدى هاى ما را بپوشان; و ما را با نیکان (و در مسیر آنها) بمیران

سوره آل عمران آیّه 193

آیه لیلة المبیت

وَ مِنَ النّاسِ مَنْ یشْری نَفْسَهُ ابْتِغآءَ مَرْضاتِ اللّهِ وَ اللّهُ رَؤوُفٌ بِالْعِبادِ.

و از میان مردم، کسانی هستند که جانشان را به خاطر خشنودی خدا عرضه می کنند و خداوند نسبت به اینگونه بندگان بسیار مهربان است.

بقره / 207

کافران قریش پس از ناامیدی از تغییر رویه پیامبردردعوت به اسلام، سرانجام تصمیم گرفتند آن حضرت را به قتل برسانند. نقشه آنها این بود که گروهی از مردان قبایل مختلف قریش به خانه پیامبر یورش برند و آن حضرت را در بستر خواب غافلگیر کرده و با ضربات نیزه و شمشیر تکّه تکّه اش کنند.

حضرت جبرئیل فرشته وحی، پیامبر را از تصمیم ناجوانمردانه و وحشیانه کافران آگاه کرد و از سوی خداوند دستور آورد که همان شب از مکه خارج شود و برای فریب کافران،
علی علیه السلام را در بستر خود بخواباند.

پیامبر، موضوع را با علی علیه السلام در میان گذاشت و از او خواست که در بستر بخوابد، تا کافران از آن حضرت غافل بمانند و او بتواند با استفاده از فرصت در محل مناسبی، دور از دسترس کافران مخفی شود و سپس به یثرب برود.

علی علیه السلام با کمال خرسندی پذیرفت که جانش را سپر بلا سازد تا آسیبی به رسول خدا صلی الله علیه وآله نرسد. علی آن شب را در بستر خوابید و همانطور که پیامبر فرموده بود، کافران پنداشتند، این پیامبر است که خوابیده است. امّا نخواستند در تاریکی شب به خانه هجوم آورند، چون ممکن بود به اشتباه افراد دیگری را در تاریکی بکشند. برای همین تا سپیده دم خانه را زیر نظر گرفتند. هنگامی که هوا کمی روشن شد، به خانه حمله بردند و با شمشیرهای آخته بر بستر یورش آوردند، در حالی که یقین داشتند پیامبر کشته خواهد شد. امّا همین که به بستر نزدیک شدند با کمال حیرت و حسرت دیدند این علی است که در بستر پیامبر آرمیده است!

به پاس این جانبازی و فداکاری، خداوند ایه ای نازل فرمود و در آن از این حادثه شورانگیز یاد کرد تا این ماجرا جاودانه بماند. آن شب در تاریخ به لَیلَةُ الْمَبیت معروف شده است، یعنی شبی که حضرت علی در بستر پیامبر خوابید. این حماسه مقدس را فخر رازی در تفسیر خود چنین نقل کرده است:

کلام مولا

امام جواد علیه السلام:

«ایاک و مصاحبه الشریر فانه کالسیف المسلول یحسن منظره ویقبح اثره‏» .

از رفاقت‏با آدم شرور بپرهیز که مانند شمشیر خوش منظر وبداثر است

کلام مولا

امام على علیه السلام:

«و ایاک و مواطن التهمه والمجلس المظنون به السوء فان قرین‏السوء یغر جلیسه‏».

از مراکز بدنام و مجالسى که مورد سوء ظن است‏بپرهیز، زیرارفیق بد همنشین خود را فریب مى‏دهد. [و او را به کارهاى ناشایست‏وامى‏دارد.]

دعاهای قرآنی - ۵

<>

رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِی أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ

پروردگارا! گناهان و تندروى هاى ما در کارها، را بر ما ببخش. قدمهاى ما را استوار بدار; و ما را بر جمعیّت کافران، پیروز گردان

سوره آل عمران آیّه 147

روایاتی در باب انتظار فرج

- رسول اکرم صلى الله علیه و آله می‌فرماید: «طوبى للصابرین فى غیبته، طوبى للمقیمین على محبته» ؛ "ینابیع المودة، ج 3، ص 101" خوشا به حال صبر کنندگان در ایام غیبتش، خوشا به حال پایداران بر دوستى و محبتش. - امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرماید: «انتظروا الفرج ولاتیأسوا من روح الله، فان احب الاعمال الى الله عزوجل انتظار الفرج ... والمنتظر للفرج کالمتشحط بدمه فى سبیل الله» ؛ "بحارالانوار، ج 52، ص 123" انتظار فرج بکشید و از رحمت خدا ناامید نگردید، زیرا محبوب‌ترین اعمال نزد خداى عزوجل، انتظار فرج است. و همانا منتظران فرج مانند شهیدانى هستند که در راه خدا، در خون خود مىغلتند. - امام حسین علیه السلام می‌فرماید: «... اما ان الصابر فى غیبته على الاذى والتکذیب، بمنزلة المجاهد بالسیف بین یدى رسول الله صلى الله علیه و آله»؛ "اعلام الورى، ص 384" ... به تحقیق که صبرکنندگان در غیبتش بر اذیت‌ها و تکذیب‌ها، مانند مجاهدان با شمشیر در سپاه پیامبر (صلى الله علیه و آله) هستند. - امام زین العابدین علیه السلام می‌فرماید: «من ثبت على ولایتنا فى غیبة قائمنا، اعطاه الله أجر الف شهید مثل شهداء بدر و احد»؛ "کشف الغمه، ج 3، ص 312" هر که در دوران غیبت قائم ما، بر ولایت ما ثابت قدم باشد، خداوند پاداش هزار شهید مانند شهداى بدر و احد را به او عطا مىفرماید. - امام صادق علیه السلام می‌فرماید: «المنتظر للثانى عشر کالشاهر سیفه بین یدى رسول الله صلى الله علیه و آله یذب عنه»؛ "غیبت نعمانى، ص 41" کسى که منتظر امام دوازدهم است مانند کسى است که در کنار رسول خدا (صلى الله علیه و آله) و براى دفاع از آن حضرت شمشیر مىزند. - امام موسى کاظم علیه السلام می‌فرماید: «طوبى لشیعتنا المتمسکین بحبّنا فى غیبة قائمنا، الثابتین على موالاتنا والبراءة من اعدائنا، اولئک منّا و نحن منهم، و قد رضوا بنا ائمة و رضینا بهم شیعة، طوبى لهم ثم طوبى لهم، هم والله معنا فى درجتنا یوم القیامة»؛ "الزام الناصب، ص 68" خوشا به حال شیعیان ما که در غیبت قائم ما بر محبت و ولایت ما و بیزارى از دشمنان ما پایدار ماندند، آنها از ما و ما از آنهائیم. و همانا آنان امامت ما را پذیرفتند، ما هم آنها را به عنوان شیعیان خود پذیرفتیم. خوشا به حال آنها و باز هم خوشا به حال آنها، آنها به خدا قسم در درجه ما و در کنار ما در روز قیامت‌اند. - امام رضا علیه السلام می‌فرماید: «ما أحسن الصبر و انتظار الفرج» ؛ "منتخب الاثر، ص 496" چه نیکوست صبر کردن و انتظار فرج کشیدن. - امام جواد علیه السلام می‌فرماید: «افضل اعمال شیعتنا انتظار الفرج»؛ "غیبت نعمانى، ص 180" برترین اعمال شیعیانمان، انتظار فرج است. امام هادى علیه السلام می‌فرماید: «لولا من یبقى بعد غیبة قائمکم من العلماء الداعین الیه، والدّالین علیه، والذّابین عن دینه بحُجج الله، والمنقذین للضعفاء من عبادالله من شباک ابلیس و مردته، لما بقى احد الا ارتد عن دین الله. ولکنهم یمسکون ازمة قلوب ضعفاء الشیعة کما یمسک صاحب السفینة سکانها، اولئک هم الافضلون عندالله عزوجل»؛ "بحارالانوار، ج 51، ص 156" اگر نه این بود که پس از غیبت قائم آل محمد، برخى از علما وجود دارند که به سوى او دعوت مىکنند و مردم را به حضرتش سوق مىدهند و از دینش با استدلال‌هاى الهى حمایت مىکنند و ضعیفان از بندگان خدا را از افتادن در دام ابلیس و یارانش، رهایى مىبخشند، پس به تحقیق هیچ کس نمىماند جز این که از دین خدا برمىگشت. ولى آن عالمان زمان قلوب ضعفاى شیعه را مىگیرند همانگونه که ناخداى کشتى، سکّان و فرمان کشتى را مىگیرد و پس آنها نزد خداى عزوجل از همه برترند.

- رسول اکرم صلى الله علیه و آله می‌فرماید: «طوبى للصابرین فى غیبته، طوبى للمقیمین على محبته» ؛ "ینابیع المودة، ج 3، ص 101" خوشا به حال صبر کنندگان در ایام غیبتش، خوشا به حال پایداران بر دوستى و محبتش. - امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرماید: «انتظروا الفرج ولاتیأسوا من روح الله، فان احب الاعمال الى الله عزوجل انتظار الفرج ... والمنتظر للفرج کالمتشحط بدمه فى سبیل الله» ؛ "بحارالانوار، ج 52، ص 123" انتظار فرج بکشید و از رحمت خدا ناامید نگردید، زیرا محبوب‌ترین اعمال نزد خداى عزوجل، انتظار فرج است. و همانا منتظران فرج مانند شهیدانى هستند که در راه خدا، در خون خود مىغلتند. - امام حسین علیه السلام می‌فرماید: «... اما ان الصابر فى غیبته على الاذى والتکذیب، بمنزلة المجاهد بالسیف بین یدى رسول الله صلى الله علیه و آله»؛ "اعلام الورى، ص 384" ... به تحقیق که صبرکنندگان در غیبتش بر اذیت‌ها و تکذیب‌ها، مانند مجاهدان با شمشیر در سپاه پیامبر (صلى الله علیه و آله) هستند. - امام زین العابدین علیه السلام می‌فرماید: «من ثبت على ولایتنا فى غیبة قائمنا، اعطاه الله أجر الف شهید مثل شهداء بدر و احد»؛ "کشف الغمه، ج 3، ص 312" هر که در دوران غیبت قائم ما، بر ولایت ما ثابت قدم باشد، خداوند پاداش هزار شهید مانند شهداى بدر و احد را به او عطا مىفرماید. - امام صادق علیه السلام می‌فرماید: «المنتظر للثانى عشر کالشاهر سیفه بین یدى رسول الله صلى الله علیه و آله یذب عنه»؛ "غیبت نعمانى، ص 41" کسى که منتظر امام دوازدهم است مانند کسى است که در کنار رسول خدا (صلى الله علیه و آله) و براى دفاع از آن حضرت شمشیر مىزند. - امام موسى کاظم علیه السلام می‌فرماید: «طوبى لشیعتنا المتمسکین بحبّنا فى غیبة قائمنا، الثابتین على موالاتنا والبراءة من اعدائنا، اولئک منّا و نحن منهم، و قد رضوا بنا ائمة و رضینا بهم شیعة، طوبى لهم ثم طوبى لهم، هم والله معنا فى درجتنا یوم القیامة»؛ "الزام الناصب، ص 68" خوشا به حال شیعیان ما که در غیبت قائم ما بر محبت و ولایت ما و بیزارى از دشمنان ما پایدار ماندند، آنها از ما و ما از آنهائیم. و همانا آنان امامت ما را پذیرفتند، ما هم آنها را به عنوان شیعیان خود پذیرفتیم. خوشا به حال آنها و باز هم خوشا به حال آنها، آنها به خدا قسم در درجه ما و در کنار ما در روز قیامت‌اند. - امام رضا علیه السلام می‌فرماید: «ما أحسن الصبر و انتظار الفرج» ؛ "منتخب الاثر، ص 496" چه نیکوست صبر کردن و انتظار فرج کشیدن. - امام جواد علیه السلام می‌فرماید: «افضل اعمال شیعتنا انتظار الفرج»؛ "غیبت نعمانى، ص 180" برترین اعمال شیعیانمان، انتظار فرج است. امام هادى علیه السلام می‌فرماید: «لولا من یبقى بعد غیبة قائمکم من العلماء الداعین الیه، والدّالین علیه، والذّابین عن دینه بحُجج الله، والمنقذین للضعفاء من عبادالله من شباک ابلیس و مردته، لما بقى احد الا ارتد عن دین الله. ولکنهم یمسکون ازمة قلوب ضعفاء الشیعة کما یمسک صاحب السفینة سکانها، اولئک هم الافضلون عندالله عزوجل»؛ "بحارالانوار، ج 51، ص 156" اگر نه این بود که پس از غیبت قائم آل محمد، برخى از علما وجود دارند که به سوى او دعوت مىکنند و مردم را به حضرتش سوق مىدهند و از دینش با استدلال‌هاى الهى حمایت مىکنند و ضعیفان از بندگان خدا را از افتادن در دام ابلیس و یارانش، رهایى مىبخشند، پس به تحقیق هیچ کس نمىماند جز این که از دین خدا برمىگشت. ولى آن عالمان زمان قلوب ضعفاى شیعه را مىگیرند همانگونه که ناخداى کشتى، سکّان و فرمان کشتى را مىگیرد و پس آنها نزد خداى عزوجل از همه برترند.

خطبه 86 بخش ششم(همنشینى با هوا پرستان)

وَ مُجَالَسَةَ أَهْلِ الْهَوَى مَنْسَاةٌ لِلاِْیمَانِ، وَ مَحْضَرَةٌ لِلشَّیْطَانِ.

امیرالمؤمنین علیه السلام در مورد دومین صفت رذیله که همنشینى با هواپرستان است در بخشب از خطبه (86) میفرماید:«بدانید که هم نشینى با هواپرستان، ایمان را از انسان دور مى کند و شیطان را به حضور مى کشاند».زیرا هواپرستى حدّ و مرزى ندارد و تمام وجود انسان را پر مى کند و فکر او را به خود مشغول مى دارد و جایى براى ایمان، باقى نمى گذارد و طبیعى است که چنین مجلسى، محضر شیاطین است.این مسأله به قدرى مهم است که در حدیث معروفى از پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله)آمده است:انسان بر دین دوست و هم نشین خویش است». و در «ضرب المَثَل» معروف آمده است:به من بگو با چه کسى معاشرت دارى، تا بگویم تو کیستى».(1)

1. جلد 3 صفحه 535 .

دعاهای قرآنی - ۴

<>

رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ

پروردگارا! ما ایمان آورده ایم; پس گناهان ما را بر ما ببخش، و ما را از عذاب دوزخ نگاه دار. .

سوره آل عمران آیّه 16.

کلام مولا

امام على علیه السلام:

«ایاک و مصاحبه الفساق فان الشر بالشر ملحق‏» .
از رفاقت‏با بدکاران بپرهیز که بدى به بدى پیوندد.

کلام مولا

امام على علیه السلام:

«صحبه الاشرار تکسب الشر کالریح اذا مرت بالمنتن حملت نتنا»

همنشینى با بدان سبب بدبختى است، بسان بادى که با عبور ازفضاى مزبله، حامل بویى بد مى‏شود.

خطبه 86 بخش ششم(در مورد صفت ریاء)

وَاعْلَمُوا أَنَّ «یَسِیرَ الرِّیَاءِ شِرْکٌ»

امیرالمؤمنین در باره صفت رذیله ریا در ضمن خطبه هشتاد و شش نهج البلاغه مى فرماید:آگاه باشید! ریاکارى هر چند کم باشد، شرک است.زیرا شخص ریاکار، یک عمل الهى را براى رضاى بندگان و تظاهر به نیکى و جلب توجّه آنان انجام مى دهد و در حقیقت، به جاى اینکه عزّت را از خدا بخواهد که مصداق واقعى «تُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ»(1) است، از بندگان ضعیف و ناتوان مى طلبد و این نوعى شرک و دوگانه پرستى است که با «توحید افعالى» در تضادّ مى باشد.به همین دلیل، در روایات اسلامى آمده است که روز قیامت، شخص ریاکار را به این عناوین مخاطب مى سازند و او را صدا مى زنند که:اى کافر! اى فاجر! اى حیله گر! اى زیانکار! عملت نابود شد و اجرت از میان رفت و امروز راه نجاتى براى تو نیست; پاداش خود را از کسى بطلب که براى او عمل مى کردى».اضافه بر این، شخص ریاکار به خاطر دوگانگى ظاهر و باطن، در زمره منافقان است و این نفاق سبب مى شود که اعمالش بى روح و تهى از محتوا و بى اثر باشد. در حدیثى از پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله)مى خوانیم زمانى فرا مى رسد که باطن آنها زشت و آلوده و ظاهر آنها زیباست; این کار را به خاطر دنیاپرستى انجام مى دهند و پاداشهاى الهى را طلب نمى کنند; دین آنها، ریاکارى است و خوف الهى در وجودشان نیست; کیفر عظیم الهى آنها را فرا مى گیرد و آنها (به درِ خانه خدا مى روند و) همچون غریق دعا مى کنند، ولى خداوند دعاى آنها رامستجاب نمى کند».در قیامت که اسرار درون مردم آشکار مى گردد، رسواترین مردم ریاکارانند: فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید شرمنده رهروى که عمل بر مجاز کرد!(2)

1. سوره آل عمران، آیه 26.

2. جلد 3 صفحه 534 .

۵شعبان خجسته میلاد سید ساجدین حضرت زین العابدین مبارک و تهنیت

امام علی بن حسین بن علی بن ابیطالب علیه السلام مشهور به سجاد، چهارمین امام شیعیان بنا به قولی مشهور، در پنجم شعبان سال 38 هجری قمری متولد شدند. امام زین العابدین فرزند امام حسین (ع) و شهربانو، دختر یزگرد سوم پادشاه ایران، بود که در زمان فتح ایران توسط مسلمین به اسارت گرفته شدند و سپس بر اساس انتخاب خودشان به عقد حسین ابن علی (ع) در آمدند. امام زین العابدین علیه السلام زمانی دیده به جهان گشود که زمام امور در دست جد بزرگوارش امام علی بن ابیطالب علیه السلام بود. آن حضرت 3 سال از خلافت علوی و حکومت چند ماهه امام حسن علیه السلام را درک کرد. امام سجاد علیه السلام در عاشورای سال 61 هجری قمری حضور داشت و در آن واقعه به صورتی معجزه آسا نجات یافت و پس از شهادت پدرش امام حسین علیه السلام مسئولیت زمامداری شیعیان از جانب خدا بر عهده او گذاشته شد.